Z urzędu, ze sprytu, z owej wspaniałości, z jaką trząsł całym miastem sterroryzowanym i uwielbiającym, wyłaniał się nadzwyczajny, imponujący, adorowany, nawet przez własną żonę.
- Budżetu miejskiego nie uchwalą, jeśli on się okoniem postawi... - pewnego razu rzuciła niedbale Warchlakowska.
Budżet miejski!
Tuśka doznała olśnienia.
To było coś wielkiego, jakieś cyfry ogromne, jakieś miliony, los całego mrowiska ludzi kłębiących się wśród kamienic. Nie rozumiała dokładnie, ale to ją ostatecznie olśniło.
Grzeczny pan z Wareckiej ulicy, wlokący swą teczkę urzędniczego mola cicho i posłusznie, czym był w porównaniu z takim radcą, od którego zależało uchwalenie... budżetu!... "
I z pewną trwogą usłyszała Tuśka słowa:
- A pani mężulek odwiedzi panią w Zakopanem?
- Nie wiem...
- O!... to byłby grzech nie przyjechać do żony i córki! Naturalnie nasi panowie mają swoje obowiązki społeczne i te idą przed rodziną - prawda?...
- Tak... tak...
- Cieszy mnie, że się pani ze mną zgadza pod tym względem. Ale i dla rodziny coś uczynić należy... prawda?
- ! ! !
- A więc ujrzymy mężulka? - to dobrze, to bardzo dobrze. Tylko będzie państwu trochę ciasno. Dwa pokoje... skoro macie takie duże mieszkanie w Warszawie.
- O! tam są jeszcze inne pokoje. Na czas pobytu męża dobiorę więcej izb.
- Tak, tak... nasi panowie mężowie nie lubią ciasnoty i to im się słusznie należy. Ja dlatego wzięłam tak dużą willę, aby mój mąż miał gdzie królować, gdy przyjedzie...
- Tak, tak!
- Gdyby się zjechali jednocześnie, byłoby to doskonałe. Złożyłby się mały wincik. Pani mąż wintuje?
- Jak wszyscy.
- To doskonała dla nich rozrywka. Cały dzień wytężają umysł, wieczorem muszą się rozerwać. Ja urządzam winty w domu. I to najlepsze. Niech mi pani wierzy. Urządzić w domu herbata, przekąska... i przynajmniej ma się męża obok siebie. Pani zapewne także tak robi?
- Tak, tak.
Przed oczyma Tuśki przesuwają się wspomnienia wieczorów dziwnie sennych, monotonnych.
Strona 78