wcześnie starzeć się zacznie.
Gorąco oblało Tuśkę od stóp do głowy.
To słowo "temperament" było dla niej równie nieprzyzwoite jak "histeria". Tak jedno jak drugie nie wchodziło w zakres przyzwoitej kobiety.
Musi uciekać, bo ten doktor widocznie nie wie, z kim ma do czynienia.
W ogóle w tym Zakopanem panuje jakiś niepokojący powiew. Tak dziwnie wszyscy się tu jedni względem drugich zachowują - myśli Tuśka - ta górska swoboda objawia się w sposób co najmniej niewłaściwy.
Gdy wyszły wszakże i Tuśka ochłonęła z pierwszego wrażenia, zacezęła zastanawiać się nad słowami lekarza.
Rzeczywiście Pita była trochę za poważna na swój wiek. Wynikało to jednak zapewne z tego, że dziewczyna była zawsze w otoczeniu starszych, a na pensji, wiadomo, jak na pensji. "Układają" dziewczęta od pierwszej klasy, jak się układa pudle do warowania lub aportowania. Układanie takie musi naturalnie odbywać się kosztem zupełnego złamania wszelkich odruchów szybszego krwiobiegu i porywów dziecięcej bujności.
Nigdy jednak ta powaga Pity nie wystąpiła tak jaskrawo jak tu, na tle tej przyrody, biegnącej w liniach wzwyż lub w dół, według swobodnych, bezgranicznych sił tajemnych, nie znających pęt żadnych.
- Mniej więcej wszystkie dziewczęta z miast są takie - uspokajała się Tuśka, patrząc na idące przed nią grupy młodych panienek, których mnoga obfitość w tym roku czyniła Zakopane podobne do olbrzymiej łąki, zasianej mnogą ilością drepcących po trawie gęsi.
Przyjęta ogromnie moda białych sukienek podnosiła jeszcze to podobieństwo.
Właśnie przed Pitą szła rodzina złożona z czterech kobiet.
Matka, osoba lat czterdziestu, dobrze zakonserwowana, w miarę okrągła, ściśnięta silnie gorsetem z płaską bryklą, poruszała się z trudnością w tym kunsztownym opancerzeniu, które nadawało jej pozór, jakby stała na kładce z zamiarem fiknięcia kozła w nurty kąpielowego basenu.
Suknia, widocznie od dobrej krawcowej, szeleściła dyskretnie i miała z przodu wstawioną przezornie fularową "kamizelkę".
Widocznie mama nabierała tuszy w przyśpieszonym tempie.
Za to panienki przedstawiały typy potwornie chudych dziewcząt, rozwijających się źle i tępo. Odziane jednakowo w białe sukienki, guńki śnieżne, wyszyte w jaskrawe gwiazdy i leluje, w czapeczkach zakopiańskich w kształcie fezów, z włosami rozpuszczonymi na chudych ramionach, szły rzędem, stawiając jakby w takt nóżki chude, cienkie, obciągnięte szarymi pończochami i białymi trzewiczkami.
W rękach miały małe ciupagi, na ustach jednostajny, dziwny, ironiczny uśmiech. Oczy ich jednakowe, szare, bez koloru biegały chytrze i przebiegle po przechodzących, gdy chód tych dziewcząt, zgarbienie pleców, pomimo przyrządów do "prostego trzymania się", ukrytych pod bluzkami, powolny był i leniwy jak źle odżywianych zwierząt.
Miały zupełnie pozór sióstr Barisson, z których dwie otrzymały gdzieś zaproszenie na kolację. Te
Strona 55