Nad wieczorem wracała Pita z Tuśką z "miasta".
Szły od doktora, do którego miały listy polecające z Warszawy. Po drodze wrzuciły listy, Tuśka zaprenumerowała książki i naturalnie wzięła po raz drugi Journal d'une femme de chambre Mirbeau.
Po drodze weszła z Pitą do kościoła, gdzie usiłowała zachwycać się nieforemnymi szafkami wyobrażającymi ołtarze.
Patrząc na leluje, nabijane gwoździe i rozmaite inne "zdobnictwa", postanowiła kupić sobie i Picie kilka breloków w formie czerpaków, ciupag i innych.
Serdaki miały już, więc należało tylko klejnoty nosić w stylu, aby stać się wierną przyjętej z entuzjazmem modzie.
Wracały do domu znużone upałem, upojone górskim powietrzem, podniecone przejściem pod werandą cukierni.
Siedzący bowiem tam goście przypatrywali się bardzo matce i córce. Były one "coś nowego", więc należało im poświęcić uwagę.
Tuśka i Pita mogły być dumne.
Zaćmiewały Giewont i Kalatówki.
Gdy szły tak powoli, co myślała Pita, nie wiadomo.
Było to jeszcze chaotyczne, mgliste, niejasne i tajemnicze tak, jak jej rysy, jej gesty, jej uroda, nie wiadomo jeszcze, w jakim mająca biec kierunku.
Oto lekarz powiedział jej, że tak ona jak Pita są za smutne.
Był to młody jeszcze, żywiołowy człowiek, z twarzą o niczym nie wątpiącą, śmiały i zdeterminowany.
Z jego receptą wszelako należało się obchodzić ostrożnie, a jego diagnoza często zbaczała ścieżką mimo!
Był jednak wesoły, przyjacielski, uprzejmy, dobrej tuszy i wcale ładnej brody.
Wziął Pitę jak lalkę, postawił przed sobą, przypatrzył się uważnie jej ślicznej buzi, zgrabnym nóżkom i od razu śmiać się zaczął:
- A cóż panienka taka poważna?
Picie przypomniało się, że rankiem, gdy siedziała na belce, ten aktor przypatrzył się jej tak samo uważnie, roześmiał się i zapytał:
- A cóż panienka taka poważna?
Rumieniec leciuchny wystąpił na jej buzię. Od rana zaczęła czuć, iż ta "powaga" to widocznie coś niewłaściwego dla niej, tak jak niewłaściwe jest jedzenie ryb nożem lub noszenie kretonowej sukni w grudniu.